آغاز عملیات ساخت آمفی‌تئاتر روباز در محوطه باستانی سیلک کاشان

ابوالفضل ساروقیان در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: این پروژه در منطقه چهار شهرداری کاشان در زمینی به مساحت ۸۰۰ متر مربع، با اعتبار ۴۰ میلیارد ریال و ظرفیت ۱۷۰ نفر اجرا می‌شود.

وی با اشاره به طراحی این آمفی تئاتر در مسیر تازه‌ساز منتهی به تپه‌های سیلک افزود: اقدامات عمرانی این پروژه شامل خاک‌برداری، تسطیح، اصلاح جوی و زهکشی، بتن‌ریزی، سنگ‌فرش، اجرای سکو و نصب تجهیزات نورپردازی است.

شهردار کاشان ادامه داد: احداث این آمفی‌تئاتر می‌تواند به‌عنوان فضایی مناسب برای برگزاری رویدادهای هنری، نقش مؤثری در معرفی بیش از پیش تپه‌های تاریخی سیلک و جذب گردشگران نیز داشته باشد.

ساروقیان گفت: فاز اول مسیر جدید ورودی سیلک با اقداماتی نظیر دو هزار متر جدول‌گذاری، ۶۰۰۰ متر مربع بلوک فرش، ۶۰۰۰ متر مربع زیرسازی و کانیوو و اصلاح و بهسازی مسیر آب رو  با اعتباری بالغ بر ۸۰ میلیارد ریال هم‌زمان با نوروز امسال به بهره‌برداری رسید.

به گزارش ایسنا، محوطه باستانی سیلک، شامل دو تپّه شمالی و جنوبی و دو گورستان «الف» و «ب» است. بر اساس کاوش‌های هیئت فرانسوی به سرپرستی«رومن گریشمن» در دهۀ ۱۹۳۰ میلادی و هیئت ایرانی به سرپرستی «صادق ملک شهمیرزادی» در دهه ۱۳۸۰ شمسی، ۵۰۰۰ سال حیات بشر در این محوطه به شش دوره فرهنگی تقسیم شده است.

دوره اول استقرار مردمان در تپه شمالی از حدود ۸۰۰۰ سال پیش شروع شده است. در این مرحله بشر به تازگی به فناوری‌های کشاورزی و دامپروری و ساخت سفال دست پیدا کرده بود. در دوره دوم، از حدود ۷۲۰۰ سال پیش، فناوری سفال پیشرفته تر شده و سفال‌های ظریف تری ساخته می‌شده، استفاده از خشت‌های دست ساز برای ساخت خانه‌ها رواج یافت. در دوره سوم که در حدود ۶۲۰۰ سال پیش ساکنان تپه شمالی به دلایلی آنجا را ترک و در تپه جنوبی استقرار یافته‌اند. در این دوره صنعتگران سیلک، توانستند نقره و مس را از سنگ معدن استخراج کنند و اشیاء زینتی و زیورآلات را از این فلزات بسازند. در دوره چهارم که از حدود ۵۳۰۰ سال پیش آغاز و تا ۴۹۰۰ حدود سال پیش ادامه داشته و با نام دوره «آغاز شهرنشینی» شناخته می‌شود، جوامع ساکن در سیلک به خاطر ثبت و ضبط امور اداری خود به استفاده از خط ابتدایی و نوشتار پرداختند. از مهم‌ترین آثار معماری نمایان در سطح تپّۀ جنوبی می‌توان به سازه خشتی بزرگ اشاره کرد. این سازه خشتی از کهن‌ترین زیگورات‌های ایران به حساب می‌آید، اما رومن گیرشمن آن را سازه‌ای متعلق به دوره ماد در حدود ۲۹۰۰ سال پیش می‌داند. شاخصه فرهنگی دوره پنجم که از ۳۵۰۰ سال پیش آغاز می‌شود، ساخت و استفاده ظروف سفالی خاکستری رنگ است و در دوره ششم که از حدود ۲۸۰۰ سال پیش شروع می‌شود که ظروف سفالی لوله‌دار و با نقوش هندسی با نقش مایه‌های حیوانی و انسانی تزیین یافته است.