تغسیلِ روح

در دعای روز اول ماه مبارک رمضان آمده است: 

بِسمِ ‌ِاللّهِ الرَّحمنِ الرِّحیم

اَللَّهُمَّ اجْعَلْ صِیَامِی فِیهِ صِیَامَ الصَّائِمِینَ 
خدایا! روزه‌ام را در این ماه، روزۀ روزه‌داران قرار ده
وَ قِیَامِی فِیهِ قِیَامَ الْقَــائِمِـــینَ 
و شب‌زنده‌داری‌ام را شب‌زنده‌داری شب‌زنده‌داران
وَ نَبِّهْنِی فِیهِ عَنْ نَوْمَــــةِ الْغَافِلِینَ
و بیدارم کن در آن، از خواب بی‌خبران
وَ هَبْ لِی جُرْمِی فِیهِ یَا إِلَهَ الْعَالَمِینَ 
و ببخش گناهم را در آن ای معبود جهانیان
وَاعْفُ عَنِّی یَا عَافِیاً عَنِ الْمُجْرِمِینَ
و از من درگذر، ای درگذرنده از گنه‌کاران

امروز، روز اول از ماه مبارک رمضان است و در این آغازِ راه، با خدای خود عهد و پیمان می‌بندیم که روزه ما از جنس روزۀ روزه‌داران واقعی باشد. چرا که روزه، تنها گرسنگی‎ کشیدن نیست و اثرات آن باید همه وجود ما را در بر بگیرد و برخاستن‌مان و قیام‌مان هم قیام و برخاستنی از سرِ همه منیت‌ها و تمنیات باشد؛ ایستادنی بر بالای همه جبرها و عادت‌ها و تحمیل‌هایی که ما را به بند کشیده‌اند؛ قیام علیهِ خود؛ قیامِ روح علیه جسدِ خویش!
و شرایط ورود به این ماه را به خود تذکر می‌دهیم، که بیداری است و بخشش.
و وضعیت خویش را متذکر و یادآور می‌شویم که مجرمیم.
دعای امروز نوعی غسلِ ورود به این ماه است! شستشو، تغسیلِ روح!!
و اعتراف است در نزد دوست و طلب عفو و گذشت از وضعیتی که بدان مبتلاییم.
آری! با این عفوخواهی و نامیدن خداوند به نام عفوکننده مجرمین، بر تردیدها فائق آمده، به خود جرئت ورود به این ماه عزیز را می‌دهیم.

 از کتاب «برای امروز، برای فردا»
 نوشته‌ی زنده‌یاد داریوش (مصطفی) اسماعیلی، مفسر نهج‌البلاغه و معاون فرهنگی اسبق جهاد دانشگاهی واحد اصفهان